babamKAHRAMAN TAZEOĞLU - BABAM

admin 3950 Şiir
67Hit

İki Söz Kitabımdan
Müzik: Özcan Gül

BABAM

Ansızın gidiverdi babam. Zamansızdı ölümü.
Onu mezara koyduklarında bile inanmadım bu dünyadan göçüp gittiğine. Oysaki kendi ellerimle atmıştım toprağı üstüne.
Bir gün geri gelecekmiş gibiydi babam. Buna adım gibi emindim. Sanki bir gün karşıma çıkacak ve “Şaka yaptım” diyecekti.
Ölümün şaka olmadığına inanmak istemeden babamı bekledim durdum. O bir gün gelecekti ve yarım kalan bütün oyunlarımıza kaldığı yerden devam edecektik. Hep ben geçecektim onu o en sevdiğimiz koşma yarışında; her yarışımızda olduğu gibi...
Daha doğrusu hep babam yenilecekti. Yüzümdeki mutlu gülümsemeyi görmek, görüp de o gülüşümden öpmek için beni... Ama o bir daha hiç geri gelmedi. Öldüğüne inanmadan canlanmasını bekledim hep. Gelmedi... Ve bir daha hiç yarışamadık biz onunla. Meğer son kez yarışmışız ölümünden günler önce. Nereden bilecektim?
Sonraki yıllarda bana amcam baktı.
Babamın geleceğine dair umutlarım günden güne azaldı.
Bir gün amcamla parkta gezerken “Hadi...” dedi amcam. “Şuradaki ağaca kadar yarışalım.” Tıpkı babam gibi söyledi. Evet, evet! Duyduğum ses onun sesiydi, buna yemin edebilirdim.
Koşmaya başladım var gücümle.
Yüzümde babamın en sevdiği gülüşle... Onun ölümünden sonra ilk kez o gün yüzüm gülmüştü. Yarıştığım amcam değil sanki babamdı. Ama o gün, o yarışı amcam kazandı. Ağladım. Hem de çok ağladım. Onun gömüldüğü gün bile o kadar ağlamamıştım. Çünkü babamın öldüğünü ben o gün...
O gün anladım...