Annemin Terlikleri - Mehmet Ercan / Seslendiren : Serenimsi

admin 3950 Şiir
78Hit

Yazan : Mehmet Ercan

Kalbimdesin Elimde Değil adlı kitabından alıntıdır...

ANNEMİN TERLİKLERİ
Belki de her şey annemle beni birbirine bağlayan ya da sonradan birbirinden ayıran göbek bağıyla başladı.Ya da aslında her şey orada bitti belki de.
Annemden kesilip güya hayata bağlandım.Oysa şimdilerde anlıyorum, keşke tam tersi olsaydı.Yani anneme bağlanıp hayattan kesilseydim.O zaman belki bu kadar acımazdı acımaya müsait hiçbir yanım.Şu yaşıma geldim,pastörize edilmiş hiçbir süt besleyemedi aklımın kesmediği o bebek çağlarımda annemden beslendiğim kadar.Şimdi güya aklım var, ama annem yok.Şuramda,göğsümün kafesine kendini çarpa çarpa öldürmeye çalışan bir şey var ama annem yok.
‘’Anneni kaybettik’’ dedi babam.Öyle donuk, öyle soğuk, öyle kapıda kalmışız gibi.
‘’Anneni kaybetik’’ dedi babam, sanki evimiz havaya uçmuşta boşlukta duran bir kapının önünde bir umut öyle boş boş bekliyormuşuz gibi.Hastanenin o sevmediğim kokusuna, annesizliğimin korkusunu da katarak bir nefes çektim en derinime.Hücrelerime sinmiş annemin nefesine değercesine.
İçi annem kokan evimize açılmadı bir daha evimizin kapısı.Açılsa da annem kokmadı bir daha.
‘’Nasıl olur lan!’’ dedim kendi kendime.Benim yaşım daha on altı.On altı yaş birinin annesini kaybedeceği yaş olmamalı.Ne bileyim belki on yedi, on sekiz ya da kırk olur ama on altı yaşında kaybetmemeli insan annesini.
Ben şimdi nasıl bulayım kendimi? Anneler ölmemeli.
Bir daha hiçbir ekmeğin üstündeki salça, annemin sepetle saldığı lezzeti vermedi.Annem ölünce, her şey tadını, her şey adını ve anlamını yitirdi.
Sonra yedisi çıktı annemin.Son misafiri de uğurladıktan sonra babam karşımdaki koltuğa oturup, belki de annemi ilk istemeye gittiği gün gibi mahcup, ellerinin parmaklarını birbirine geçirip öyle oturdu, kaldı.Bir ara kafasını kaldırıp bana baktı, bu kez de ben yüzümü çevirdim.
Yüzümde öksüzlüğü misafir ediyorken, karısını kaybetmiş bir adamın acısını izleyebilecek yaşta değildim.Annem babama ‘’eşim de eşim, o ne öyle karım’’ diye çıkıştıkça, babam o meşhur sözü söyler ve gülerdi. ‘’Ben dağ gibiyim, sen de başımdaki karım.’’
Dağ gibi babam düze inmiş gibiydi karşımda.On altıydı yaşım.
Sabah okul vardı ama annem yoktu.Ve hiçbir eğitim sistemi annesizliği anlatmıyordu.İçler istediği kadar dışlarla çarpılsın, içimdeki bu sızıyı yok etmeyecekti.
Hiç sırası değildi ama yarın âşık olası tutsa kalbimin, kime anlatabilirim ki artık ben bunu.
Babama? Asla. Anneme? Olsa…
Aşkın sırası değildi.Gelip kapıyı çalsa aşk, annem artık evde değildi.Ben de açmam kapıyı, ertelerim aşkımı.
‘’Baba’’ dedim kısık bir sesle.Oysa ‘’efendim’’ dese devamını getirebileceğim bir cümlem yoktu.Ütüsüzdü babamın üstündeki gömlek ve anlamıştım artık, hayatımızdaki hiçbir şey bir daha istediğimiz kadar doğru düzgün gitmeyecek.
‘’Efendim’’ dedi babam yüzüme bakmadan. ‘’Annem öldü baba’’ dedim, sesimin tellerinden bir anda yüz tane kuş uçmuş gibi sesim titreyerek.
Derin bir nefes aldıktan sonra ellerini açıp ‘’gel buraya’’ dedi babam.Beni yanına çağırmasıyla, neredeyse annemin dahi geri geleceğine inanarak koştum babama.
Yürümeye yeni başladığım günlerdeki heyecanla koşar gibi koştum.
Çocukluğumda çarşıdan gelişlerinde gördüğüm kadar sevinçle koşar gibi koştum.
Komşunun camını kırdıktan sonra en büyük fırçayı babamdan yiyecek olmama rağmen, kaçacağım en iyi sığınağın babam olduğunu bilir gibi koştum.
On altı yaşında öksüz kalmış bir evladın, kollarını açıp kendisine ‘’gel buraya’’ diyen babasına koşması gibi koştum babama.
Başımı ütüsüz gömleğinin göğüs kısmına değil yaslamak, resmen acısını bastırıyormuşçasına dayayıp böğüre böğüre ağladım.Otuz saniyede bir aldığı derin ama duraksaya duraksaya nefesinden anladım onun da aynı şiddette ama benim gibi böğürmeden ağladığını.
Kendisinden hiç duymadığım bir ses tonuyla ‘’tamam evladım, tamam’’ demekten başka bir şey diyemedi babam.Neyin tamam olduğunu bilmiyordum ama eksik olan annemdi ve bundan sonra neyin eksik kalacağını çok iyi anlamıştım.Annem ölmüştü.
Babamın göğsünde ne kadar ağladığımı bilmiyorum.Nasıl uyuyakaldığımı da.
Sabah gözümü açtığımda, annemin yokluğunu beynimde bir dinamit patlarcasına hatırlamam uzun sürmedi.
Mutfak kapısından kahvaltımızı hazırlamaya çalışan babamı izledim biraz.
Masada bir tabak, mutfakta bir anne eksikti.Banyoda bir bornoz, bir diş fırçası; çamaşır suyu kokusu ve bir anne eksikti.
Salondaki çiçeklerde su, tül perdenin altında güneşlik, televizyonda saçma sapan bir program ve bir anne eksikti.
Anahtarlığımızda bir anahtar, kapımızın önünde bir anne ayakkabısı ve bir anne eksikti.

....SÖZLERİN DEVAMI YORUMDA....