Serdar Tuncer - Hepimiz Canlı Bombayız (14.01.2016)

admin 3818 Şiir
243Hit

Kendi öz bedenimizden başlayarak, elbiselerimiz, odamız, mahallemiz, şehrimiz, ülkemiz, dünyamız, galaksi, evren ve ötesi, hepsi birden bizim dışımızdır.

Ruhunun mânâsına gerçek bir idrâk ile erebilen kişi için, bedeni ile evrenin en uzak noktası arasında, kendi dışı olmak itibari ile hiç bir fark yoktur.
Bir yıldızı umarsızca yutuveren kara delikten, bir çocuğun gözlerinde aniden beliriveren ışıltıya, başımıza düşen kar tanelerinden, Suriye'ye yağan bombalara kadar her şey bizim dışımızda ve fakat aslında aynı mesafeden cereyan etmektedir.
Bu şuur düzleminde, sorumluluk açısından, gözümüze kaçan toz zerresinden, gözümüzü kamaştıran güneşe kadar yaratılmış her bir şey gözümüz kadar bizim; sahiplik mânâsına ise, görmeyiverse kâinatımızın simsiyah bir perdeden ibaret kalacağı gözümüz dahi, kâinat üzerinde herhangi bir hak iddia edemeyişimizden daha kesin ve keskin bir ölçü ile katiyen bizim değildir.
İşte bu dengeyi alt üst etmekle başladı, canlı bomba oluş hikâyemiz.
Sahiplik arzumuz sorumluluk ihmâline dönüştü. Her şey bizim olsun derken biz kendimizden bir başkası olup çıktık. Sorumluluktan anlamadığımız sahiplikten anladığımızı değiştirdi. Kendimize dahi sorumsuz oluşumuz, bizim bize ait olmadığımızı unutturdu bize. İçimiz ve dışımız arasındaki muazzam irtibat ve ahenk böylece kayboldu.
Hayır! Reddediyorum bu ifadeyi! Levra, irtibat iki şey arasında olur. Âfâk ve enfüs, zâhir ve batın, iç ve dış birdir. Bu ikiyi bir görememek şaşılıktır!
Şaşkınlığımızla üst alt olan dengemiz işte böyle şaşılığa dönüştü.
Nazarımızı içe çevirdikçe, dışımızda olan biteni net görebilme kabiliyetimiz, bakışlarımızı dışa çevirdikçe içimizde olup bitmeyene kör oluşumuzla neticelenip yok oldu.
İçimizle meşgulken, dünyanın bize en uzak köşesinde açlıktan kıvranan bir insanın varlığı, kendisinden haberimiz olmasa bile kalbi bir sezişle –niye'sini bilemesek de- iştahımızı kaçırır, sofradan kaldırırdı bizi. İnsan olmak böyle bir şeydi. Dışımızda yaşanan her şeyden haberdâr olduğumuz bu çağda, aynı adamın açlıktan ölüş haberini sofra başında seyrederken ziyâfete devam edebilişimiz, o adamın sadece haberi, bizim kendi içimizde ölüşümüzün ise tescilidir. İnsan kalamamak da böyle bir şey.
Artık hepimiz canlı bombayız.
Canlı bombasıyız kendimizin hepimiz. Kalbimizden başlayarak, bizi insan kılan her neyimiz varsa işte onları ve nihayet ömrümüzü patlatmakla geçiyor ömrümüz.

Yazının Devamı İçin: http://www.yenisafak.com/yazarlar/serdartuncer/hepimiz-canli-bombayiz-2026192